Zomaar een week op de berg

Zomaar een maandag in september. De nieuwe maan(d) is net begonnen en brengt een grote verandering in het weer met zich mee.

De temperatuur is inmiddels gedaald onder 30 graden overdag en de voorspelling is dat er eindelijk wat regen gaat komen. Maar hier in de bergen zijn de voorspellingen niet zo betrouwbaar als die van Fred Emmer. Zo kan het hier zonnig zijn terwijl het twee kilometer verderop stortregent of andersom, we zullen zien. In elk geval weer aan de slag in de tuin voor het te warm wordt in de middag.

Terwijl Marjolein zich stort op het leeghalen van de ruïne ga ik aan de slag met het knippen en zagen van braam, brem en wilgen. Naast het lage deel van de ruïne bevindt zich een stuk terrein waar deze planten de afgelopen jaren vrij spel hebben gehad en waar ik nu een beschutte relax-plek aan het creëren ben. Ideaal om op warme dagen onder het bladerdak te genieten van de schaduw, kleine doorkijkjes en vele vogels die hun voedsel zoeken in het struikgewas. Van alle verwijderde planten, bladeren en takken maak ik op dezelfde plek een grote houtwal zodat de diertjes wiens schuilplaats ik verstoord heb een mooi nieuw onderkomen kunnen vinden. Inmiddels heeft Marjolein een aantal houten palen van de dakconstructie van de ruïne verwijderd. Deze kunnen we straks mooi gebruiken om een zitje te maken in het knusse hoekje dat ontstaan is. En de tijd vliegt weer eens voorbij. Het is alweer drie uur geweest en dus de hoogste tijd voor lunch, aandacht voor de beestenbende en rust voor het lijf. Kortom: siësta!

We proberen deze tijd van de dag altijd te gebruiken voor een dutje of wat spelen op de telefoon. Vandaag is er van beiden helaas geen sprake. Net na het eten horen we de eerste bellen alweer in de verte, jawel, de koeien van boer Paco zijn in aantocht dus dat betekent extra aandacht voor de hondjes die anders maar onrustig worden. Lekker met z’n allen binnen, beetje spelen en kroelen, niemand komt tekort.

Maar dan de elektriciteit, dat is weer zo’n ontdekkingsreis. In de cortijo was bij de aankoop al een simpele solarinstallatie aanwezig. Deze leverde in het begin ruim voldoende stroom maar met de tijd werd dit steeds minder. Toen heb ik met telefonische ondersteuning vanuit NL de aansluitingen van de accu’s schoongemaakt wat de oplossing leek te zijn. Een maand later werd de accufunctie minder. “Ach dan geen licht en internet ’s nachts”, dachten we toen. Overdag hadden we immers voldoende stroom om een filmpje te downloaden en de batterijen op te laden. Maar inmiddels weer een maand verder weigert nu ook de inverter die de stroom van de accu omzet naar het lichtnet zijn werk te doen. Sinds een aantal dagen gaat deze moeizaam aan en hebben we de ene keer wel stroom en de andere keer niet. Vandaag is helaas een dag zonder stroom. Dus op tijd naar bed met een boek dan maar.

Dinsdag belooft een mooie dag te worden. De lokale Stihl-winkel gaat weer open na een maand vakantie. Eindelijk kan ik een goede kettingzaag gaan kopen, waar je al niet blij van wordt in het campo leven, dit gaat een hoop werk een stuk makkelijker maken. Dit klusje combineren met het doen van een boodschap neemt de hele ochtend in beslag maar dan kan ik in de middag in elk geval mijn nieuwe speeltje uitproberen.

Helaas heeft moeder natuur andere plannen en als ik terugkom van boodschappen doen hangen er donkere wolken boven de berg. Een uur later komt het met bakken uit de hemel. Niet alleen regen maar ook hagelstenen ter grootte van knikkers verknallen de pret. En weer een dag zonder stroom. De boeken zijn blij dat ze onder het stof vandaan worden getoverd.

Op deze derde stroomloze dag ben ik het zat. Morgen ga ik een nieuwe accu en inverter kopen. Even opzoeken waar… oja, de telefoon is leeg, en geen internet… Uit wanhoop zit ik daar dan in de auto met de motor aan in de hoop een beetje lading op m’n telefoon te krijgen. Het gaat niet snel maar in elk geval heb ik in een half uurtje op kunnen zoeken waar ik morgen de spullen kan kopen. En gelukkig komen na de regen de koeien nog even langs voor een kort bezoek. Alles weer vertrouwd…

Woensdag: na een ontbijtje met vers geplukte bramen op naar Granada voor nieuwe energie!

Gelukkig heeft de meneer die me helpt in de bouwmarkt meer verstand van deze zaken dan ik. Stiekem ben ik toch wat zenuwachtig over deze aankoop. De basis van deze vorm van energie snap ik, maar hoe het precies werkt… Dat wordt straks nog leuk met het aansluiten van het spul.
Omdat we niet vaak naar Granada gaan combineer ik dit ritje meteen met het halen van wat speciale boodschappen die in Lanjaron niet te krijgen zijn. Het is dan ook alweer vijf uur geweest wanneer ik thuiskom. En het regent. Ik heb geen puf meer om de loodzware accu uit de auto te tillen, de installatie laat ik wel tot morgen wachten.

De volgende ochtend kijk ik met lood in mijn schoenen uit naar de nieuwe klus. De oude installatie ontmantelen en de nieuwe accu en inverter installeren. Appeltje eitje misschien maar ik vind het spannend; ik heb dit nog nooit gedaan en elektra… jak. De laatste keer dat ik de accupolen van de oude installatie schoon ging maken sprong ik bijna door het dak omdat de kabeltjes vonkten. Schijnt vrij normaal te zijn, maar ik krijg er de bibbers van.
Eerst maar even bij een kop koffie alle handleidingen lezen. Klinkt allemaal vrij logisch dus met knikkende knieën aan de slag. Als eerste, zoals ik had onthouden na advies van mijn persoonlijke technische dienst, de stroom uitzetten en de inkomende stroom los halen. In dit geval het zonnepaneel. Dan alle andere draadjes van het controlepaneel los. Daarna de draden van de accu’s loshalen, zweethandjes maar gelukt. So far so good. De inverter kan ook worden losgekoppeld.
En dan de nieuwe spullen uit de doos halen. Accu op zijn plek zetten en daar gaan we weer. In omgekeerde volgorde nu. De nieuwe accu heeft gelukkig een beter systeem om de draden aan de polen te verbinden en nog afgewerkt met een mooi kapje ook. Dan is het tijd voor de nieuwe inverter. Ik kom tot de ontdekking dat deze alleen een stopcontact heeft voor de uitgaande stroom. Naar mijn mini stoppenkastje toe heb ik echter alleen twee losse draadjes. Daar moet dan eerst maar een stekker aan. Had ik ook nog nooit gedaan. Weer spannend. Maar ook dit blijkt simpel en heb je echt geen youtube filmpje voor nodig. Gelukkig maar, want nog steeds een lege telefoon en geen internet. Weer verder met het aansluiten van de rest van de draadjes in omgekeerde volgorde. En ja hoor, daar is dan toch nog een vonk bij het laatste draadje, ik begon me al zorgen te maken. Oké, alles is aangesloten eindelijk het moment suprème. Knop om, stekker erin, hoofdschakelaar om…. lichtknopje om…. Olé Olé!!! We hebben weer stroom!

Vanavond kunnen we gewoon het licht aan doen, wat een luxe.

De afgelopen tijd liepen we ’s avonds met een zaklampje naar de badkamer. Wat fijn dat dat niet meer hoeft. Lekker het buitenlicht aan voor de laatste ronde. Maar al snel worden we eraan herinnert dat de buitenlampen een risico met zich meebrengen: Maya’s (zo zijn we de hoornaars gaan noemen die een nest in de oude kastanjeboom op het terras hebben, klinkt iets vriendelijker) komen op deze lampen af. Al snel zitten we als gillende keukenmeiden weer binnen met de lichten uit te wachten tot ze weg zijn. Het buitenlicht mag voortaan uit blijven.

Op vrijdag wordt ik wakker naast een volledig opgeladen telefoon, wat fijn! Dat betekent dat er foto’s gemaakt kunnen worden van de klus van vandaag. We gaan namelijk lekker verder werken aan de relax-plek. De open plek tussen het groen is wel bereikbaar maar het slingerpad loopt soms vrij steil en is ongelijk. Gelukkig heeft het de afgelopen middagen geregend waardoor de aarde wat vaster zit en het een minder stoffig werkje wordt. Desondanks is het een zware klus om er al hakkend en scheppend treden in te maken. Hoewel het vandaag minder warm is levert deze ochtend voldoende zweet en stof op. Lunchen, douchen en het lijf uit laten rusten. Morgen verder.

Ja hoor, we werken in het weekend gewoon door als echte campesinos. Gelukkig is het creëren van het slingerpaadje heel leuk om te doen. Handen uit de mouwen en gaan. Lekker met je handen in de modder want het heeft vannacht ook weer geregend. Aan het eind van de ochtend is het pad bijna helemaal geëgaliseerd en kunnen we beginnen aan de puntjes op de i. De treden worden afgewerkt met keien en leistenen zodat ze niet kapot getrapt worden. Marjolein heeft hier wat meer geduld voor dan ik dus ik besluit een zitje te maken onderaan het paadje.

Uit de ruïnes zijn een aantal mooie verweerde planken tevoorschijn gekomen. Ik pak de breedste en ga aan de slag. Een stukje aardewal weghakken voor de ene kant, een mooie wortel steekt uit de wand voor de andere kant, de zijden verzwaren met flinke stenen, de onderkant zekeren in de wand met platte stenen, een beetje wrikken hier en daar; ik ben in mn element. Één bankje worden er twee en twee worden er drie, en toen was het opeens vijf uur geweest, helemaal vergeten te lunchen… Snel een broodje smeren en uitrusten, want oooooo m’n rug. Die is het geloof ik niet zo met deze actie eens.

Gelukkig kan ik me zondag met wat minder fysieke dingen bezighouden want opstaan ging moeizaam. Om elf uur komt een dame van het Nationaal Park langs om de verbouwingsplannen te bespreken. Het gaat hen er vooral om dat de gevel van het gebouw niet te veel wordt veranderd. Het aangezicht moet zoveel mogelijk behouden worden. Ik bespreek met haar welke deuren en ramen gewijzigd gaan worden en hoe dat eruit komt te zien. Omdat het geen ingrijpende veranderingen betreft geeft ze aan dat ik met een maandje de vergunning kan verwachten.

Verder geeft ze nog wat tips met betrekking tot het aanvragen van vergunningen voor andere zaken waar we hier mee te maken hebben. Zoals de septictank, de acequias en het bosmaaien. Dat laatste is iets waar iedereen in het gebied toe verplicht is omdat we in een risicogebied voor bosbranden zitten. Om het risico tot het minimum te beperken zijn we aan veel regels gebonden. Zo mag in de zomer bijvoorbeeld geen open vuur gemaakt worden, dus ook geen barbecue. En moet de begroeiing van hoge grassen die in de zomer verdrogen beperkt worden door deze te maaien. Wanneer je dit niet doet kun je een hoge boete verwachten. Nu blijkt echter dat je voor dit maaien een vergunning moet hebben. Dit had nog niemand mij verteld. Maar het schoonmaken van mijn eigen terrein zonder in bezit te zijn van deze vergunning had mij zomaar een hoge boete op kunnen leveren. Ik ben blij dat ik weer een nieuwe kromme regel heb geleerd. Komende week maar weer eens bij het gemeentehuis langs.

Nadat de dame is vertrokken sta ik een beetje te harken als ik opeens onbekende bellen hoor. De hondjes slaan aan en een half uur later lopen er meer dan 200 schapen over mijn terrein aan de andere kant van het waterstroompje. Het blijkt om een “Sierra Nevada herder” met zijn kudde te gaan. Er zijn nog een paar van deze herders die samen met hun kuddes geiten een flink deel van de hoge bergen begrazen. Er hangen echter al de hele dag hele donkere wolken boven de bergen dus hij zal in verband met het slechte weer wel gedaald zijn naar onze hoogte. Niet veel later komt het slechte weer ook onze kant op en zitten we de rest van de dag binnen met de hondjes. Oja, en natuurlijk met de bellen van de koeien van Paco als muzikale omlijsting.

We besluiten op deze frisse zondagavond de week af te sluiten met plopwijn, popcorn en een chick-flix. Want er is wat te vieren. Het is vandaag precies vier maanden geleden dat ik de sleutel kreeg. We hebben veel nieuwe dingen geleerd, ontdekkingen gedaan en we hebben weer stroom!

Hopelijk komende week geen gekke problemen en andere onverwachte zaken zodat ik eindelijk mijn nieuwe kettingzaag kan uitproberen.