Zomaar een maandag in september. De nieuwe maan(d) is net begonnen en brengt een grote verandering in het weer met zich mee.

De temperatuur is inmiddels gedaald onder 30 graden overdag en de voorspelling is dat er eindelijk wat regen gaat komen. Maar hier in de bergen zijn de voorspellingen niet zo betrouwbaar als die van Fred Emmer. Zo kan het hier zonnig zijn terwijl het twee kilometer verderop stortregent of andersom, we zullen zien. In elk geval weer aan de slag in de tuin voor het te warm wordt in de middag.

Terwijl Marjolein zich stort op het leeghalen van de ruïne ga ik aan de slag met het knippen en zagen van braam, brem en wilgen. Naast het lage deel van de ruïne bevindt zich een stuk terrein waar deze planten de afgelopen jaren vrij spel hebben gehad en waar ik nu een beschutte relax-plek aan het creëren ben. Ideaal om op warme dagen onder het bladerdak te genieten van de schaduw, kleine doorkijkjes en vele vogels die hun voedsel zoeken in het struikgewas. Van alle verwijderde planten, bladeren en takken maak ik op dezelfde plek een grote houtwal zodat de diertjes wiens schuilplaats ik verstoord heb een mooi nieuw onderkomen kunnen vinden. Inmiddels heeft Marjolein een aantal houten palen van de dakconstructie van de ruïne verwijderd. Deze kunnen we straks mooi gebruiken om een zitje te maken in het knusse hoekje dat ontstaan is. En de tijd vliegt weer eens voorbij. Het is alweer drie uur geweest en dus de hoogste tijd voor lunch, aandacht voor de beestenbende en rust voor het lijf. Kortom: siësta!

We proberen deze tijd van de dag altijd te gebruiken voor een dutje of wat spelen op de telefoon. Vandaag is er van beiden helaas geen sprake. Net na het eten horen we de eerste bellen alweer in de verte, jawel, de koeien van boer Paco zijn in aantocht dus dat betekent extra aandacht voor de hondjes die anders maar onrustig worden. Lekker met z’n allen binnen, beetje spelen en kroelen, niemand komt tekort.

Maar dan de elektriciteit, dat is weer zo’n ontdekkingsreis. In de cortijo was bij de aankoop al een simpele solarinstallatie aanwezig. Deze leverde in het begin ruim voldoende stroom maar met de tijd werd dit steeds minder. Toen heb ik met telefonische ondersteuning vanuit NL de aansluitingen van de accu’s schoongemaakt wat de oplossing leek te zijn. Een maand later werd de accufunctie minder. “Ach dan geen licht en internet ’s nachts”, dachten we toen. Overdag hadden we immers voldoende stroom om een filmpje te downloaden en de batterijen op te laden. Maar inmiddels weer een maand verder weigert nu ook de inverter die de stroom van de accu omzet naar het lichtnet zijn werk te doen. Sinds een aantal dagen gaat deze moeizaam aan en hebben we de ene keer wel stroom en de andere keer niet. Vandaag is helaas een dag zonder stroom. Dus op tijd naar bed met een boek dan maar.

Dinsdag belooft een mooie dag te worden. De lokale Stihl-winkel gaat weer open na een maand vakantie. Eindelijk kan ik een goede kettingzaag gaan kopen, waar je al niet blij van wordt in het campo leven, dit gaat een hoop werk een stuk makkelijker maken. Dit klusje combineren met het doen van een boodschap neemt de hele ochtend in beslag maar dan kan ik in de middag in elk geval mijn nieuwe speeltje uitproberen.

Helaas heeft moeder natuur andere plannen en als ik terugkom van boodschappen doen hangen er donkere wolken boven de berg. Een uur later komt het met bakken uit de hemel. Niet alleen regen maar ook hagelstenen ter grootte van knikkers verknallen de pret. En weer een dag zonder stroom. De boeken zijn blij dat ze onder het stof vandaan worden getoverd.

Op deze derde stroomloze dag ben ik het zat. Morgen ga ik een nieuwe accu en inverter kopen. Even opzoeken waar… oja, de telefoon is leeg, en geen internet… Uit wanhoop zit ik daar dan in de auto met de motor aan in de hoop een beetje lading op m’n telefoon te krijgen. Het gaat niet snel maar in elk geval heb ik in een half uurtje op kunnen zoeken waar ik morgen de spullen kan kopen. En gelukkig komen na de regen de koeien nog even langs voor een kort bezoek. Alles weer vertrouwd…

Woensdag: na een ontbijtje met vers geplukte bramen op naar Granada voor nieuwe energie!

Gelukkig heeft de meneer die me helpt in de bouwmarkt meer verstand van deze zaken dan ik. Stiekem ben ik toch wat zenuwachtig over deze aankoop. De basis van deze vorm van energie snap ik, maar hoe het precies werkt… Dat wordt straks nog leuk met het aansluiten van het spul.
Omdat we niet vaak naar Granada gaan combineer ik dit ritje meteen met het halen van wat speciale boodschappen die in Lanjaron niet te krijgen zijn. Het is dan ook alweer vijf uur geweest wanneer ik thuiskom. En het regent. Ik heb geen puf meer om de loodzware accu uit de auto te tillen, de installatie laat ik wel tot morgen wachten.

De volgende ochtend kijk ik met lood in mijn schoenen uit naar de nieuwe klus. De oude installatie ontmantelen en de nieuwe accu en inverter installeren. Appeltje eitje misschien maar ik vind het spannend; ik heb dit nog nooit gedaan en elektra… jak. De laatste keer dat ik de accupolen van de oude installatie schoon ging maken sprong ik bijna door het dak omdat de kabeltjes vonkten. Schijnt vrij normaal te zijn, maar ik krijg er de bibbers van.
Eerst maar even bij een kop koffie alle handleidingen lezen. Klinkt allemaal vrij logisch dus met knikkende knieën aan de slag. Als eerste, zoals ik had onthouden na advies van mijn persoonlijke technische dienst, de stroom uitzetten en de inkomende stroom los halen. In dit geval het zonnepaneel. Dan alle andere draadjes van het controlepaneel los. Daarna de draden van de accu’s loshalen, zweethandjes maar gelukt. So far so good. De inverter kan ook worden losgekoppeld.
En dan de nieuwe spullen uit de doos halen. Accu op zijn plek zetten en daar gaan we weer. In omgekeerde volgorde nu. De nieuwe accu heeft gelukkig een beter systeem om de draden aan de polen te verbinden en nog afgewerkt met een mooi kapje ook. Dan is het tijd voor de nieuwe inverter. Ik kom tot de ontdekking dat deze alleen een stopcontact heeft voor de uitgaande stroom. Naar mijn mini stoppenkastje toe heb ik echter alleen twee losse draadjes. Daar moet dan eerst maar een stekker aan. Had ik ook nog nooit gedaan. Weer spannend. Maar ook dit blijkt simpel en heb je echt geen youtube filmpje voor nodig. Gelukkig maar, want nog steeds een lege telefoon en geen internet. Weer verder met het aansluiten van de rest van de draadjes in omgekeerde volgorde. En ja hoor, daar is dan toch nog een vonk bij het laatste draadje, ik begon me al zorgen te maken. Oké, alles is aangesloten eindelijk het moment suprème. Knop om, stekker erin, hoofdschakelaar om…. lichtknopje om…. Olé Olé!!! We hebben weer stroom!

Vanavond kunnen we gewoon het licht aan doen, wat een luxe.

De afgelopen tijd liepen we ’s avonds met een zaklampje naar de badkamer. Wat fijn dat dat niet meer hoeft. Lekker het buitenlicht aan voor de laatste ronde. Maar al snel worden we eraan herinnert dat de buitenlampen een risico met zich meebrengen: Maya’s (zo zijn we de hoornaars gaan noemen die een nest in de oude kastanjeboom op het terras hebben, klinkt iets vriendelijker) komen op deze lampen af. Al snel zitten we als gillende keukenmeiden weer binnen met de lichten uit te wachten tot ze weg zijn. Het buitenlicht mag voortaan uit blijven.

Op vrijdag wordt ik wakker naast een volledig opgeladen telefoon, wat fijn! Dat betekent dat er foto’s gemaakt kunnen worden van de klus van vandaag. We gaan namelijk lekker verder werken aan de relax-plek. De open plek tussen het groen is wel bereikbaar maar het slingerpad loopt soms vrij steil en is ongelijk. Gelukkig heeft het de afgelopen middagen geregend waardoor de aarde wat vaster zit en het een minder stoffig werkje wordt. Desondanks is het een zware klus om er al hakkend en scheppend treden in te maken. Hoewel het vandaag minder warm is levert deze ochtend voldoende zweet en stof op. Lunchen, douchen en het lijf uit laten rusten. Morgen verder.

Ja hoor, we werken in het weekend gewoon door als echte campesinos. Gelukkig is het creëren van het slingerpaadje heel leuk om te doen. Handen uit de mouwen en gaan. Lekker met je handen in de modder want het heeft vannacht ook weer geregend. Aan het eind van de ochtend is het pad bijna helemaal geëgaliseerd en kunnen we beginnen aan de puntjes op de i. De treden worden afgewerkt met keien en leistenen zodat ze niet kapot getrapt worden. Marjolein heeft hier wat meer geduld voor dan ik dus ik besluit een zitje te maken onderaan het paadje.

Uit de ruïnes zijn een aantal mooie verweerde planken tevoorschijn gekomen. Ik pak de breedste en ga aan de slag. Een stukje aardewal weghakken voor de ene kant, een mooie wortel steekt uit de wand voor de andere kant, de zijden verzwaren met flinke stenen, de onderkant zekeren in de wand met platte stenen, een beetje wrikken hier en daar; ik ben in mn element. Één bankje worden er twee en twee worden er drie, en toen was het opeens vijf uur geweest, helemaal vergeten te lunchen… Snel een broodje smeren en uitrusten, want oooooo m’n rug. Die is het geloof ik niet zo met deze actie eens.

Gelukkig kan ik me zondag met wat minder fysieke dingen bezighouden want opstaan ging moeizaam. Om elf uur komt een dame van het Nationaal Park langs om de verbouwingsplannen te bespreken. Het gaat hen er vooral om dat de gevel van het gebouw niet te veel wordt veranderd. Het aangezicht moet zoveel mogelijk behouden worden. Ik bespreek met haar welke deuren en ramen gewijzigd gaan worden en hoe dat eruit komt te zien. Omdat het geen ingrijpende veranderingen betreft geeft ze aan dat ik met een maandje de vergunning kan verwachten.

Verder geeft ze nog wat tips met betrekking tot het aanvragen van vergunningen voor andere zaken waar we hier mee te maken hebben. Zoals de septictank, de acequias en het bosmaaien. Dat laatste is iets waar iedereen in het gebied toe verplicht is omdat we in een risicogebied voor bosbranden zitten. Om het risico tot het minimum te beperken zijn we aan veel regels gebonden. Zo mag in de zomer bijvoorbeeld geen open vuur gemaakt worden, dus ook geen barbecue. En moet de begroeiing van hoge grassen die in de zomer verdrogen beperkt worden door deze te maaien. Wanneer je dit niet doet kun je een hoge boete verwachten. Nu blijkt echter dat je voor dit maaien een vergunning moet hebben. Dit had nog niemand mij verteld. Maar het schoonmaken van mijn eigen terrein zonder in bezit te zijn van deze vergunning had mij zomaar een hoge boete op kunnen leveren. Ik ben blij dat ik weer een nieuwe kromme regel heb geleerd. Komende week maar weer eens bij het gemeentehuis langs.

Nadat de dame is vertrokken sta ik een beetje te harken als ik opeens onbekende bellen hoor. De hondjes slaan aan en een half uur later lopen er meer dan 200 schapen over mijn terrein aan de andere kant van het waterstroompje. Het blijkt om een “Sierra Nevada herder” met zijn kudde te gaan. Er zijn nog een paar van deze herders die samen met hun kuddes geiten een flink deel van de hoge bergen begrazen. Er hangen echter al de hele dag hele donkere wolken boven de bergen dus hij zal in verband met het slechte weer wel gedaald zijn naar onze hoogte. Niet veel later komt het slechte weer ook onze kant op en zitten we de rest van de dag binnen met de hondjes. Oja, en natuurlijk met de bellen van de koeien van Paco als muzikale omlijsting.

We besluiten op deze frisse zondagavond de week af te sluiten met plopwijn, popcorn en een chick-flix. Want er is wat te vieren. Het is vandaag precies vier maanden geleden dat ik de sleutel kreeg. We hebben veel nieuwe dingen geleerd, ontdekkingen gedaan en we hebben weer stroom!

Hopelijk komende week geen gekke problemen en andere onverwachte zaken zodat ik eindelijk mijn nieuwe kettingzaag kan uitproberen.

Inmiddels is het bijna vier maanden geleden dat ik eindelijk de sleutel kreeg voor het begin van mijn nieuwe uitdaging. Een duurzaam vakantieverblijf realiseren in de Alpujarras.

In het najaar van 2018 kwam ik eindelijk de finca tegen waar ik al mijn dromen kan verwezenlijken. Aan de voet van het hoogste gebergte van het Spaanse vasteland ligt het dorp Lanjaron dat wereldwijd bekend is om zijn zuivere bronwater. Hier vandaan stijg je in een kwartier via haarspeldbochten en zandwegen 600 meter om op 1150 meter hoogte terrecht te komen binnen de grenzen van natuurpark Sierra Nevada. Verscholen achter een heuvel duikt een groene weelde op, waar in de schaduw van een reusachtige kastanje een kleine blauwe cortijo staat. Ik ben verkocht!

De cortijo bestaat uit een oud deel dat waarschijnlijk meer dan tweehonderd jaar geleden opgebouwd is uit rivierkeien die hier overal in het landschap verspreid liggen en twee jongere uitbouwtjes met over de hele lengte een leistenen terras en ernaast een klein zwembad. Voor het water is de finca afhankelijk van de natuur. Via een eeuwenoud systeem van irrigatiekanalen (acequias) wordt het water hoog uit de bergen naar beneden geleid waardoor het zuivere water ook lager beschikbaar is. Hierdoor is een aansluiting op het waternet overbodig. Dit gebied is ook niet aangesloten op het elektriciteitsnet. Maar met de overvloed aan zon en wind kan elektriciteit heel makkelijk opgewekt worden. Een perfecte basis voor een duurzame guesthouse dus.
Voor de cortijo ligt een grote tuin vol met oleanders, rozen en fruit- en notenbomen die aan één kant wordt begrensd door het toegangspad en aan de andere kant een waterstroompje. Aan de overkant van dit stroompje bevindt zich de rest van het bijna vier hectaren grote landgoed. Hier is nog heel duidelijk de oude terrassenbouw te zien in het landschap. In het verleden vooral gebruikt voor de graanteelt zoals te zien is aan de aanwezigheid van een era (dorsplaats). Nu staan hier vooral grassen, wilde lavendel en steeneiken. Kleine groepjes olijf- en amandelbomen zorgen voor wat variatie in de aanplant.
De natuurlijke grens van het terrein is een diepe kloof met aan de overkant het witte dorpje Cañar waar de finca officieel onder valt. De kloof oversteken met de auto kan niet. Er zijn alleen geitenpaadjes, die nog steeds door de lokale herders gebruikt worden, en de Gr-7 wandelroute die een groot deel van de Alpujarra doorkruist. Via deze route loop je in een uur tijd tussen pijnbomen en wilde bloemen naar Cañar.

Behalve de bewoonbare cortijo zijn op het terrein twee ruïnes aanwezig. Een ervan staat in het veld bij de era, de ander vlak bij het huis. Deze is echter zo vreselijk overgroeid door bramen dat maar één muur zichtbaar is. Het zal nog een flinke klus worden om die bruikbaar te maken. Aangezien in de cortijo geen plek is voor mijzelf om te wonen als ik hier drie gastenkamers wil realiseren zal ik één van de ruïnes tot mijn eigen paleisje om moeten toveren. Dat het veel werk gaat worden en niet alles in een keer te realiseren is besef ik heel goed. Een lange adem, meerjarenplan en een paar extra handen zullen nodig zijn. Maar deze plek voelt zo vreselijk goed dat ik ervan overtuigd ben dat ik het moet doen.
Zittend op een steen in het veld in de decemberzon met uitzicht op de Middellandse Zee neem ik het besluit: dit wordt mijn nieuwe plek.

En daar zit ik dan, ruim acht maanden later, in de schaduw van de eeuwenoude kastanje voor mijn eigen blauwe cortijo en laat alles wat de afgelopen periode gebeurd is door mijn hoofd gaan.

Nadat we het eens waren over de koopprijs moest de cortijo nog gelegaliseerd worden. Iets wat hier heel gebruikelijk is maar veel tijd kan kosten. In dit geval was het gelukkig relatief snel te regelen en konden we na bijna vijf maanden de koop afronden. Op 7 mei 2019 werd ik voor het eerst wakker op mijn eigen finca in Andalusië: een droom is werkelijkheid geworden.

Maar om deze droom te laten slagen moet dus nog veel gebeuren. De tijd die nodig was voor de legalisatie heb ik kunnen gebruiken om de verbouwingsplannen te maken en contact te leggen met mensen die deze kunnen uitvoeren. Nu de finca op mijn naam staat kunnen ook de benodigde vergunningen worden aangevraagd zodat de verbouwing in het najaar kan beginnen. In de tussentijd moet de tuin aangepakt worden die lange tijd niet onderhouden is geweest. Nu komen die extra paar handen heel goed van pas.

Dit extra paar handen was al snel gevonden. Marjolein, een vriendin die in Orgiva begeleide vakanties verzorgt zocht een nieuw onderkomen. In ruil voor haar hulp op de finca bied ik aan om een deel van het terrein te gebruiken om te wonen. Kort na mij komt ze op de finca wonen. Nu nog in haar camper, maar met de bedoeling een dome te bouwen waar ze met haar vijf honden ruim kan leven en door kan gaan met het begeleiden van gasten op hun vakantie in de Alpujarra. Het blijkt een samenwerking die voor ons beiden heel goed uitpakt. Én voor de honden. Falkor is heel blij dat haar grote kleine vriend Thom ook hier woont: nu kunnen ze de hele dag samen spelen.

Al snel blijkt echter dat het hek dat om de tuin heen staat vol met gaten zit waardoor af en toe een hondje op avontuur gaat wat ons en de kippen van de buren de nodige onrust bezorgd. Snel de gaten dichten dus en de ontsnappingskoningen toch maar weer aan de lijn. Gelukkig is het inmiddels lekker warm geworden dus vinden ze het niet zo erg dat hun bewegingsvrijheid beperkt wordt.
De geiten van herder Antonio en de koeien van boer Paco zijn andere onruststokers. Hoe idyllisch het de eerste paar keer dat de dieren langskomen ook is, de honden hebben wat tijd nodig om aan deze nieuwe geluiden te wennen. Vooral de loslopende koeien, die soms vijf keer per week gedurende een paar uur langs het terrein heen en weer lopen, worden op gegeven moment vervelend. Paco vindt echter dat zijn koeien het volste recht hebben om hier te zijn aangezien ze rond mijn finca ook in de zomer nog voldoende water kunnen vinden. De beste oplossing lijkt om ervoor te zorgen dat de koeien in elk geval niet meer over het pad langs de tuin kunnen lopen. Samen met buurman Antonio maken we hier een plan voor.
Hij is samen met zijn zoons een van de oude irrigatiekanalen op zijn terrein aan het herstellen nadat ik hem verteld heb dat ik deze graag weer als vroeger zou willen gebruiken. De koeien zouden deze met hun grote hoeven echter kapot trappen dus dat moeten we gaan voorkomen.

Het water dat we gebruiken stroomt uit een van de vele bronnen direct in een wateropslag (alberca) waarna het via een slang naar mijn terrein loopt. Elk terrein heeft volgens heel oude verdeling recht op een deel van het water van een bron. Zo heeft mijn terrein recht op water van drie verschillende bronnen. Bij twee daarvan is dat slechts één van de tien dagen en bij de derde is dat vier van de zeven dagen. Deze derde bron stroomt helaas in de zomer niet, maar heeft wel een grote alberca en vroeger werd het overtollige water van één van de andere bronnen hier naartoe geleid. Wanneer dit systeem wordt hersteld zal ik nooit een tekort aan water hebben. Hetzelfde geldt voor een aantal buren doordat het water wat ik niet gebruik weer hun wateropslag aanvult. Een fantastisch systeem dat echter alleen functioneert als iedereen samenwerkt. Dat betekent ook dat met zijn allen voor het onderhoud van de watertoevoer moet worden gezorgd. Iets waar je normaal de gemeente voor betaalt.

Het gebruiken van de natuurlijke bronnen heeft wel als nadeel dat het geen gesloten systeem is. Er kan dus vanalles in het water terecht komen. Het is dus wel belangrijk om een filter te gebruiken. Het filter dat nu in het systeem zit houdt alleen grove delen tegen. Behalve aarde en algen kom ik tijdens het schoonmaken hiervan ook weleens een verdwaald slangetje of een kikker tegen… Uiteindelijk zal de filter vervangen worden door een drieledig filter met uv-lamp zodat al het water drinkwaterkwaliteit zal hebben en we niet perse naar de bron hoeven te lopen om water te halen, hoewel dit natuurlijk wel het lekkerste is: zuiver en altijd heerlijk koud.

Aangezien het in Andalusië in de zomer heel erg droog is (sinds eind mei heeft het maar één nacht geregend) moeten ook de planten en bomen meedelen in het bronwater. Veel mensen hebben op hun finca dan ook een grote wateropslag waar in het voorjaar het overtollige water wordt opgeslagen. Op mijn terrein is deze er echter niet, maar ik heb dan ook geluk dat mijn bron nooit droog komt te staan zoals bij velen anderen wel het geval is. Maar het betekent dus wel nadenken over het watergebruik. Een mooi grasveldje aanleggen zit er niet in. Maar voor de bestaande fruit- en notenbomen en de moestuin die gaat komen is, als het goed verdeeld wordt, zeker voldoende water beschikbaar.

Voorlopig is het echter nog vooral het verwijderen van planten in plaats van de aanplant ervan. Het hele terrein is overgroeid met brem en bramen. Vooral de ruïnes zijn hier de dupe van. Gelukkig blijkt Marjolein een held met de snoeischaar. Zij heeft er inmiddels voor gezorgd dat de ruïnes braamvrij zijn en we kunnen beginnen met puinruimen. Een deel van de ruïne is blijkbaar gebruikt als opslag voor bouwmateriaal en ligt vol met steigerbuizen, verfemmers, uitgehardde cementzakken en zooi, heel veel zooi. En dat alles onder een dikke laag aarde, het ingestorte dak en meerdere jaargangen aan walnoten en kastanjes. En natuurlijk bramen, geen fundering, dus ook ín de ruïne staat het vol met deze prikkers.
Het gaat allemaal niet reuze snel, maar de temperatuur is al tijden niet onder de 30 graden geweest dus we zijn blij als we in de ochtend een paar uur in de tuin kunnen werken. Daarna uitgebreid lunchen en verplicht siësta houden.

En dan zijn er altijd nog afspraken met de architect, gemeente en techneuten om straks goed voorbereid met de verbouwing aan de slag te kunnen. En natuurlijk wennen aan een leven off-grid. Dit betekent dat je vaak voor verrassingen komt te staan die een snelle, creatieve oplossing eisen. Zo blijken de gaskoelkast bij temperaturen boven 35 graden niet te willen werken, de accu’s van de zonnepanelen overwerkt te zijn en de geiser af en toe dienst te weigeren. En dat net op de dagen dat er gasten over de vloer zijn natuurlijk…

Maar daar staat dan ook heel veel moois tegenover. Zo is er af en toe visite van een genetkat, loopt er elke avond een vos over het terrein, zien we regelmatig adelaars overvliegen, kun je hier ontelbare sterren zien en als er geen maan is zelfs de melkweg, is het (bijna) altijd mooi weer, de buren zijn geweldig en delen vaak hun verse eitjes of oogst met ons. Je begrijpt: ik zit hier heerlijk op m’n plek.

Wil je dit allemaal met eigen ogen zien? Komende tijd is er nog volop werk te verzetten dus kom gerust een paar dagen logeren om bomen om te zagen, een speeltuin aan te leggen of een eco-plee te bouwen.

Mi casa es tu casa😊

This is an example post, originally published as part of Blogging University. Enroll in one of our ten programs, and start your blog right.

You’re going to publish a post today. Don’t worry about how your blog looks. Don’t worry if you haven’t given it a name yet, or you’re feeling overwhelmed. Just click the “New Post” button, and tell us why you’re here.

Why do this?

• Because it gives new readers context. What are you about? Why should they read your blog?
• Because it will help you focus you own ideas about your blog and what you’d like to do with it.

The post can be short or long, a personal intro to your life or a bloggy mission statement, a manifesto for the future or a simple outline of your the types of things you hope to publish.

To help you get started, here are a few questions:

• Why are you blogging publicly, rather than keeping a personal journal?
• What topics do you think you’ll write about?
• Who would you love to connect with via your blog?
• If you blog successfully throughout the next year, what would you hope to have accomplished?

You’re not locked into any of this; one of the wonderful things about blogs is how they constantly evolve as we learn, grow, and interact with one another — but it’s good to know where and why you started, and articulating your goals may just give you a few other post ideas.

Can’t think how to get started? Just write the first thing that pops into your head. Anne Lamott, author of a book on writing we love, says that you need to give yourself permission to write a “crappy first draft”. Anne makes a great point — just start writing, and worry about editing it later.

When you’re ready to publish, give your post three to five tags that describe your blog’s focus — writing, photography, fiction, parenting, food, cars, movies, sports, whatever. These tags will help others who care about your topics find you in the Reader. Make sure one of the tags is “zerotohero,” so other new bloggers can find you, too.